27-a MKR: Isola Santa, Italio (2016)

  • Kie: Isola Santa, Apuaj Alpoj, Tuskanio, Italio
  • Kiam: 29-a de septembro – 2-a de oktobro 2016
  • La ejo: Antico borgo Isola Santa (550 m)
  • Partoprenantoj: 18 el 6 landoj: I (7), HR (4), S (3), CZ (2), A kaj DK (1)
  • Ekskursoj: Monte Sumbra (1764 m), Pania della Crocce (1858 m), Pania Secca (1708 m) kaj Monte Corchia (1676 m). Antaŭ MKR oni vizitis Esperantan bibliotekon en Massa kaj lasttage la marmorminejon en Carrara.
  • Vetero: Komence bela, sed jam vendrede venis iom da nuboj, sabate estis nube kaj malfrue posttagmeze komencis pluvo kiu ĉesis dimanĉe matene.
  • Interesaĵoj: Belaj rigardoj al najbaraj pintoj, eĉ iom al Ligura maro. Estis interesaj forlasitaj paŝtistaj domoj faritaj nur el rokoj, forlasitaj maŝinoj en malnovaj marmorminejoj, eĉ mortan lupon ni hazarde vidis … sed, la loĝado en forlasita kaj renovigita vilaĝo kaj bongusta kaj abunda manĝaĵo estis tutcerte neforgeseblaj!

Post 26 jaroj en kiuj MKR estis organizita en nur 3 landoj (Aŭstrio, Slovenio, Kroatio) venis tempo por viziti novan landon, Italion. Por vivteni la viglecon kaj freŝecon de la aranĝo kaj montri al la partoprenantoj novajn ankoraŭ ne vizititajn montojn tre bone taŭgis ke regula partoprenanto de kelkaj lastaj MKR-oj, Enrico Gaetano Borrello, venas el norda Tuskanio, regiono kiu abundas je belaj kaj interesaj montoj, kaj li pretis organizi la aranĝon en sia hejmprovinco kaj tre ŝatata montaro – Apuaj Alpoj (Alpi Apuane).

Apuaj Alpoj estas montaro kiu konektas le plej grandan eŭropan montaron, Alpojn, kun la plej longa itala montaro, Apeninoj. Kvankam Apuaj Alpoj tenas la nomon “Alpoj” ĝi konsistas el tute aliaj rokspecoj ol Alpoj – verŝajne ne ĉiuj konas ke ĝuste Apuaj Alpoj estas hejmo de unu el la plej konataj ŝtonspecoj, marmoro, kaj ĝia plej konata elprenloko estas Carrara, urbeto kiu troviĝas tuj apud Apuaj Alpoj. Aliflanke, malsame al Apeninoj, Apuaj Alpoj laŭaspekte estas tute alpecaj – tre deklivaj rokaj kaj herbaj flankoj estas okulfrapaj kaj videblas je ĉiuj flankoj kaj kvankam la montaro nenie superas 2000 m (la plej alta pinto estas Monte Pisanino, 1947 m) ĝi aspektas multe pli alte.

Ĉi jara MKRejo, same kiel la montaro, ankaŭ estis tute unika – temis pri la hotelo “Antico Borgo Isola Santa” kiu fakte konsistas el renovigitaj domoj de forlasita vilaĝo Isola Santa kies loĝantoj foriris kiam duono da vilaĝo malaperis sub akvo de la naskiĝanta lago uzata de novkonstruita elektrejo. La nova lago forprenis la duonon de la domoj, sed ankaŭ donis novan valoron al la resto, ofertante kaj belajn rigardojn al verda akvo kie speguliĝas ĉirkaŭaj montoj kaj eblecojn por fiŝkapti. La hotelo bone zorgis pri MKR-partoprenantoj: la ĉambroj en renovigitaj domoj estis ĉefe 2-litaj kun propraj necesejoj kaj manĝaĵo estis tipa itala – tre bongusta kaj tre abunda. Tio speciale validis por vespermanĝoj kie pluraj pladoj venis unu post la alia kaj ĝis la fino de la vespero ĉiuj estis plenplenaj … Kaj tiel longa kaj abunda vespermanĝo (sekvata kun bona loka vino) ankaŭ donis multe da tempo por babili kaj ŝerci – menciu al ajna partoprenanto duonon da kokido aŭ citronon kaj li/ŝi tutcerte tuj ekridegos!

Indas mencii ke pluraj MKR-partoprenantoj venis al la regiono antaŭ MKR-komenco kaj kelkaj el ili (Jan kaj Martin), kune kun Enrico kaj ankoraŭ unu itala esperantisto, Luciano, faris unutagan antaŭekskurson je 26-a de septembro. Ekde Stazzema ili prenis la padon al Monte Forato (“Truita monto”) kie ili admiris la panoramon de najbaraj pintoj kaj Ligura maro. Poste ili revenis al montkabano Baita degli Scoiattoli (“Montkabano de sciuroj”) kie ili tagmanĝis kaj poste revenis al la ekirloko.

Rigardo al roka truo ĉe Monto Forato. Fotis Enrico Gaetano Borrelli.

Rigardo al roka truo ĉe Monto Forato. Fotis Enrico Gaetano Borrelli.

AntaŭMKRa teamo dum ekskurso al Monte Forato. Fotis Enrico Gaetano Borrelli.

AntaŭMKRa teamo dum ekskurso al Monte Forato. Fotis Enrico Gaetano Borrelli.

Sur la pinto de Monte Forato. Fotis Enrico Gaetano Borrelli.

Sur la pinto de Monte Forato. Fotis Enrico Gaetano Borrelli.

 

ĵaudo, 29-a de septembro

La unua MKR evento okazis jam posttagmeze kun vizito al Nacia Esperanta Biblioteko en Massa – bedaŭrinde, nur malmultaj (Sjoerd, Tanya, Lili kaj Enrico) partoprenis la viziton. La biblioteko troviĝas en ŝtata arkivo de Massa, sed estas libere alirebla. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 8000 katalogitajn titolojn (multajn antikvajn inter ili) kaj ankaŭ multajn ankoraŭ nekatalogitajn kiel revuoj, dokumentoj ktp. La katalogon oni povas uzi ankaŭ rete – vizitu http://reprobi.erasmo.it/Opac/RicercaBase.aspx.
Vizitante la bibliotekon en la arkivo oni vizitis ankaŭ ekspozicion pri elmigrado el Italio kie ankaŭ Esperanta biblioteko kontribuis per siaj eksponatoj.

La vizito finiĝis per promeno tra centro de Massa kaj gustumado de glaciaĵo. Kaj poste, venante al Isola Santa je vespermanĝo, renkontiĝis preskaŭ la tuta partoprenantaro de la MKR kiu uzis la eblecon ekkoni la tre interesan domaron de malnova vilaĝo. Poste sekvis la manĝo, tre bongusta kaj abunda, kun bona loka vino, kiu donis la bonan etoson por la vespera babilado.

Vespera babilado dum unua MKR-vespero. Fotis: Vanja Radovanović.

Vespera babilado dum unua MKR-vespero. Fotis: Vanja Radovanović.

Abunda vespermanĝo kun famaj duonoj da kokinoj. :) Fotis: Vanja Radovanović.

Abunda vespermanĝo kun famaj duonoj da kokinoj. :) Fotis: Vanja Radovanović.

 

vendredo, 30-a de septembro

Unua ekskurstago ofertis eblecon surgrimpi pinton Monte Sumbra ((1765 m) kiu estas alirebla direkte el la hotelo. Tamen, por iom ŝpari fortojn partoprenantaro dividis sin je du grupoj kaj peraŭte atingis ekirantajn lokojn, vilaĝojn Arni (grupo A, energiplenaj montmigrantoj) kaj Capanne (grupo B, malplifortaj partoprenantoj). Grupon A atendis kruda vojo tra vastaj tre deklivaj okcidentflankaj herbejoj kun fina sekurigita parto kiu venigis A-grupanojn direkte al la pinto. Grupo B sekvis la pli longan, sed tamen malpli deklivan vojon kiu gvidis ilin tra simildeklivaj herbejaj orientaj flankoj de la monto. La vetero dumtage iom post iom pliboniĝis, post nubplena mateno venis pli kaj pli da sunradioj kaj posttagmezaj rigardoj jam malkovris najbarajn pintojn sen nubaj “ĉapeloj”. Ambaŭ vojoj estis tre interesaj, kaj pro la interesa kreskaĵo kiu estis malsimila al tiu sur ĝis nun konataj mezeŭropaj montoj, kaj pro la naturaj interesaĵoj kiel granda kanjonaspektanta “koridoro” inter du rokoj. Apudvoje ni vidis ankaŭ forlasitajn paŝtistajn domojn, mortan lupon …

Post plurhora migrado ĉiuj kolektiĝis denove ĉe nia hotelo kaj ĝuis la bongustan abundan vespermanxgon babilante ĉe la tablo.

Ĉirkauaĵo de vilaĝo Arni, ekirpunkto de grupo A al Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Ĉirkauaĵo de vilaĝo Arni, ekirpunkto de grupo A al Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Alproksumiĝante al Monte Sumbra. Fotis: Daša Filipčić.

Alproksumiĝante al Monte Sumbra. Fotis: Daša Filipčić.

Survoje al Monte Sumbra (Grupo A). Fotis: Eckhard Bick.

Survoje al Monte Sumbra (Grupo A). Fotis: Eckhard Bick.

Transirante la vastajn deklivajn herbejojn de Monte Sumbra. Fotis: Daša Filipčić.

Transirante la vastajn deklivajn herbejojn de Monte Sumbra. Fotis: Daša Filipčić.

Paŭzeto sur trapasejo Fiocca. Fotis: Daša Filipčić.

Paŭzeto sur trapasejo Fiocca. Fotis: Daša Filipčić.

Ripozo kun rigardo sur pinto de Monte Sumbra. Fotis: Daša Filipčić.

Ripozo kun rigardo sur pinto de Monte Sumbra. Fotis: Daša Filipčić.

Indas dokumenti rigardojn ... Fotis: Daša Filipčić.

Indas dokumenti rigardojn … Fotis: Daša Filipčić.

Tre interesa mallarĝa roka "koridoro" je la pado de grupo B. Fotis: Vanja Radovanović.

Tre interesa mallarĝa roka “koridoro” je la pado de grupo B. Fotis: Vanja Radovanović.

En la roka koridoro. Fotis: Vanja Radovanović.

En la roka koridoro. Fotis: Vanja Radovanović.

Deklivaj herbejoj sudflanke de Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Deklivaj herbejoj sudflanke de Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Forlasita paŝtista domo. Fotis: Vanja Radovanović.

Forlasita paŝtista domo. Fotis: Vanja Radovanović.

Interesa vegetaĵo sudflanke de Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Interesa vegetaĵo sudflanke de Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Paŭzo ĉe trapasejo sude de Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Paŭzo ĉe trapasejo sude de Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Revenante sub sunradioj. Fotis: Vanja Radovanović.

Revenante sub sunradioj. Fotis: Vanja Radovanović.

Unuiĝitaj grpoj A kaj B revenante de Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Unuiĝitaj grpoj A kaj B revenante de Monte Sumbra. Fotis: Vanja Radovanović.

Interesa kaj bonegodora mediterana kreskaĵo. Fotis: Vanja Radovanović.

Interesa kaj bonegodora mediterana kreskaĵo. Fotis: Vanja Radovanović.

Vojmarkoj. Fotis: Vanja Radovanović.

Vojmarkoj. Fotis: Vanja Radovanović.

Rigardo en la profundo al Isola Santa. Fotis: Vanja Radovanović.

Rigardo en la profundo al Isola Santa. Fotis: Vanja Radovanović.

Najbaraj pintoj sudorientflanke. Fotis: Vanja Radovanović.

Najbaraj pintoj sudorientflanke. Fotis: Vanja Radovanović.

Alproksimiĝante al roka muro. Fotis: Vanja Radovanović.

Alproksimiĝante al roka muro. Fotis: Vanja Radovanović.

Malfrupostatgmeza rigardo al Pania della Croce de Capanne. Fotis: Vanja Radovanović.

Malfrupostatgmeza rigardo al Pania della Croce de Capanne. Fotis: Vanja Radovanović.

Antico Borgo Isola Santa, ĉi jara MKRejo. Fotis: Eckhard Bick.

Antico Borgo Isola Santa, ĉi jara MKRejo. Fotis: Eckhard Bick.

 

sabato, 1-a de oktobro

Post sukceso de la unua ekskurstago duan ekskurstagon oni eniris kun iom da zorgoj – mateno estis jam nubplena kaj veterprognozo anoncis posttagmezan pluvon kiu povus esti akompanata per fulmotondroj kaj tio ja povus esti danĝere en tiel altaj montoj kun senarbaj pintoj. Laŭ la plano, ĉiuj migrantoj venis peraŭte laŭ loka asfaltita strato al trapasejo Passo Croce (1150 m), sed tie ni ankoraŭ ne parkis, sed sekvis la neasfaltitan straton preskaŭ ĝis sekva trapasejo Passo di Fociomboli (1230 m) kie strato ne plu estis uzebla por aŭtomobiloj. Per tiu ĉi veturado la migradtempo estis mallongigita kaj tiel ni provis eviti la anoncitan pluvon.

Forlasante la aŭtomobilojn ekskursantoj sub malaltaj nuboj kaj fojfojaj unuopaj pluvgutoj dividiĝis je du grupoj. Grupo A prenis la direktan vojon al montkabanon Rifugio del Freo (1196 m) kaj de tie ekis la suprenirantan vojon al pintoj Pania della Crocce (1858 m) kaj Pania Secca (1708 m) – antaŭ ili estis ĉ. 7 promenhoroj. La grupo B prenis malpli lacigan vojon kiu gvidis ilin laŭ malnova marmormineja vojo al pinto de Monte Corchia (1676 m).

Grupo A sukcese atingis la unuan pinton, sed tiam ankaŭ ĝi disiĝis – la plej multo revenis laŭ alia vojo direkte al la ejo kaj pluvo kaptis ilin en arbaro unu horon antaŭ ol reveno. La plej energiplena duopo, Eckhard kaj Vedran, atingis ankaŭ la duan pinton, Pania Secca, sed por ili ĝi iĝis Pania Malseka, ĉar pluvo jam kaptis ilin umante sur la pinto. Ili provis trovi mallongigon kiu gvidus ilin direkte al la valo, sed evidentiĝis ke tiu vojo iĝis tre danĝera je pluvo, do ili revenis al la pinto kaj prenis pli sekuran vojon malsupren. Tiel ili, bedaŭrinde, eĉ dum du kaj duono horoj estis malsekigataj de la pluvo. Grupo B estis inter ĉiuj plej bonŝanca – ili surgrimpis la planitan pinton, eĉ dum kelkaj minutoj ĝuis rigardon al la Ligura maro, kaj poste sekure kaj seke atingis jam menciitan rifuĝejon Rifugio del Freo kie ili manĝis. Revenante al la aŭtoj ili ankaŭ estis kaptitaj per la pluvo, sed nur dum lasta duono da horo.

Kaj, kiam ĉiuj kolektiĝis en la ejo, sekiĝis kaj ŝanĝis vestaĵon ankoraŭ unu bongusta, abunda kaj longa vespermanĝo komenciĝis, sekvanta per forta pluvo kiuj daŭrigis preskaŭ dum la tuta nokto.

Partoprenantoj de la ekskursoj de dua tago, komence ankoraŭ kune. Fotis: Vanja Radovanović.

Partoprenantoj de la ekskursoj de dua tago, komence ankoraŭ kune. Fotis: Vanja Radovanović.

Survoje al Pania della Croce. Fotis: Alessandro Mazzetti.

Survoje al Pania della Croce. Fotis: Alessandro Mazzetti.

Sur la kresto de Pania della Croce. Fotis: Alessandro Mazzetti.

Sur la kresto de Pania della Croce. Fotis: Alessandro Mazzetti.

MKR partoprenantoj sur la pinto de Pania della Croce. Fotis: Alessandro Mazzetti.

MKR partoprenantoj sur la pinto de Pania della Croce. Fotis: Alessandro Mazzetti.

Nuba maro sub Pania della Croce. Fotis: Eckhard Bick.

Nuba maro sub Pania della Croce. Fotis: Eckhard Bick.

Rifuĝejo sub la pintoj de Pania della Croce kaj Pania Secca. Fotis: Alessandro Mazzetti.

Rifuĝejo sub la pintoj de Pania della Croce kaj Pania Secca. Fotis: Alessandro Mazzetti.

Marmora rokaro sub Monte Corchia. Fotis: Vanja Radovanović.

Marmora rokaro sub Monte Corchia. Fotis: Vanja Radovanović.

La tereno estas plenplena da forlasitaj iloj por marmora eksploatado. Fotis: Vanja Radovanović.

La tereno estas plenplena da forlasitaj iloj por marmora eksploatado. Fotis: Vanja Radovanović.

Pli da iloj. Fotis: Vanja Radovanović.

Pli da iloj. Fotis: Vanja Radovanović.

Alproksimiĝante al trapasejo sub la pinto de Monte Corchia. Fotis: Vanja Radovanović.

Alproksimiĝante al trapasejo sub la pinto de Monte Corchia. Fotis: Vanja Radovanović.

Sur la kresto. Fotis: Vanja Radovanović.

Sur la kresto. Fotis: Vanja Radovanović.

Rigardo al la minejo tuj sub la pinto. Fotis: Vanja Radovanović.

Rigardo al la minejo tuj sub la pinto. Fotis: Vanja Radovanović.

Finfine sur la pinto de Monte Corchia! Fotis: Vanja Radovanović.

Finfine sur la pinto de Monte Corchia! Fotis: Vanja Radovanović.

Laŭ la kresto antaŭen! Fotis: Vanja Radovanović.

Laŭ la kresto antaŭen! Fotis: Vanja Radovanović.

Deklivaj flankoj en ĉiuj direktoj ... Fotis: Vanja Radovanović.

Deklivaj flankoj en ĉiuj direktoj … Fotis: Vanja Radovanović.

Dekliva subeniro ... Fotis: Vanja Radovanović.

Dekliva subeniro … Fotis: Vanja Radovanović.

Belaj rigardoj al valoj ambaŭflanke. Fotis: Vanja Radovanović.

Belaj rigardoj al valoj ambaŭflanke. Fotis: Vanja Radovanović.

Ek al celo, montkabano Rifuggio della Pietrapanna, en la valo. Fotis: Vanja Radovanović.

Ek al celo, montkabano Rifuggio della Pietrapanna, en la valo. Fotis: Vanja Radovanović.

Vastaj herbejaj rigardoj ... Fotis: Vanja Radovanović.

Vastaj herbejaj rigardoj … Fotis: Vanja Radovanović.

Antaŭ la rifuĝejo. Fotis: Vanja Radovanović.

Antaŭ la rifuĝejo. Fotis: Vanja Radovanović.

Amika insekto sur fingro de Zrinka. Fotis: Vanja Radovanović.

Amika insekto sur fingro de Zrinka. Fotis: Vanja Radovanović.

Rigardo al Pania della Croce. Fotis: Daša Filipčić.

Rigardo al Pania della Croce. Fotis: Daša Filipčić.

Lasta vespermanĝo, kune kun malsekaj ŝuoj sub la hejtigilo. Fotis: Vanja Radovanović.

Lasta vespermanĝo, kune kun malsekaj ŝuoj sub la hejtigilo. Fotis: Vanja Radovanović.

 

dimanĉo, 2-a de oktobro

Post pluvoza nokto lasta MKR-mateno ofertis denove pli belan ĉielon, sed … pluraj eksterlandaj partoprenantoj devis jam frue forveturi por atingi siajn landojn kaj urbojn ĝis la vespero – do, post trankvila kaj denove babilplena matenmanĝo sekvis ĉiam iom trista ĝisado kaj brakumado … Sed tiuj kiuj restis povis kun Enrico ankoraŭ viziti marmorminejon en Carrara kaj tiel finigi la viziton al tiu bela montaro. La vizitantoj pasis ĉe iama fervojo per kiu, tra pontoj kaj tuneloj, oni transportis marmorblokojn. Poste oni vizitis muzeon kie estis montritaj diversaj manieroj, ekde antikvaj ĝis modernaj, por elpreni marmoron. La vizito finiĝis per gustumado de loke produktita lardo en vilaĝo Colonnata.

Kaj, kiel konkludo: Tre bela estis la unua itala MKR, espereble ni revenos foje tien ĉi … sed, la venonta MKR certe gvidos nin ie alie – ĝis tie kaj tiam!

Partoprenantoj de 28-a MKR. Fotis: Alessandro Mazzetti.

Partoprenantoj de 28-a MKR. Fotis: Alessandro Mazzetti.

 

26-a MKR: Veli Lošinj, Kroatio (2015)

  • Kie: Veli Lošinj, insulo Lošinj, Kroatio
  • Kiam: 1-a – 4-a de oktobro 2015
  • La ejo: Junulargastejo Veli Lošinj (15 m)
  • Partoprenantoj: 18 el 5 landoj: HR (10), I kaj S(3), D kaj DK (1)
  • Ekskursoj: Nordinsula monto Osorščica kun pintoj Sv. Mikula (558 m) kaj Televrina (588 m), suda parto de insulo Lošinj vizitante golfetojn Rovenska, Javorna, Plieski, Balvanida, Krivica, Vela draga, Mala draga, Cuanguski kaj Porto Šešula. Lasttage vizo al insulo Ilovik.
  • Vetero: Plejparte bela, foje ventoza, kun pluvego dum sabata mateno (kaŭzis malfruan komencon de la sabata ekskurso).
  • Interesaĵoj: Bela rigardo al najbaraj insuloj. Bonega odoro de spicherboj dum migrado tra Osorščica. Naĝado en (malvarma) maro ĉe Osor kaj en golfeto Plieski. Vespermanĝoj ne en la ejo mem, sed en golfeto Rovenska (gastejo “Sirius”).

ĵaudo, 1-a de oktobro

Post pasintjara jubilea 25-a MKR, kiam la kvaronjarcenta naskiĝtaga festo de la aranĝo estis festita en Alpa ĉirkaŭaĵo, en Sillian, sudflanke de Aŭstrio, kun ekskursoj en Karniaj Alpoj kaj Dolomitoj, ĉi jare partoprenantoj estis invititaj ĝui la tutalispecan, marbordan etoson. 26-a MKR estis gastigita en hostelo en Veli Lošinj, tre plaĉa urbeto sur turisme konata insulo Lošinj. La ejo situis tre konvene, preskaŭ en la centro de la urbeto, sed ankaŭ tre proksime al la maro, kaj ofertis ne nur agrablan loĝadon sed samtempe tre allogan lokon por postmigrada umado.

Vojaĝo al insuloj estas ĉiam interesaj – kaj Lošinj estas atingebla per du trafikmanieroj. Ne tiel multaj venis per plej agrabla vojaĝmaniero – rapida ŝipo el Rijeka. Kaj la aliaj uzis aŭtomobilojn – tio signifas ke ili unue devis pramŝipe atingi insulon Cres (tiuj kiuj venis de Zagrebo devis ankaŭ transiri poton inter kontinento kaj insulo Krk, unu el la plej imponaj pontoj ie ajn) kaj de tie, pere de mallonga ponto, veni al Lošinj.

Spite al ĉiuj tiuj vojaĝmalkutimaĵoj, la tuta partoprenantaro de la unua vespero sukcese kaj ĝustatempe venis al vespermanĝo. Ĉar la hostelo servas nur matenmanĝon, ni vespermanĝis en gastejo “Sirius” kiuj trovĝis en najbara golfeto Rovenska, tuj apud marbordo. Por la unua vespermanĝo ni eĉ havis akompanantan muzikon, pro iu loka festeto. :o )

Revenante al ejo, jam baldaŭ venis tempo por enlitiĝi, kvankam hejmkreskigitaj pomoj kaj vinberoj atendis nin en la ejo – sed, matene atendis nin ja tuttaga migrado!


Korto de ĉi-jara MKRejo, hostelo en Veli Lošinj. Fotis: Eckhard


Centro de Veli Lošinj. Fotis: Vanja


Hostelenirejo vespere. Fotis: Vanja


Vespera etoso en Veli Lošinj, rigardata de teraso de la hostelo. Fotis: Eckhard

vendredo, 2-a de oktobro

La unua ekskurso montris al la partoprenantoj la insulan plej grandan monton Osorščica (588 m) kiu ricevis la nomon de najbara antika urbeto Osor kiun fondis Romianoj vojaĝantaj tra Adriatiko. Kvankam ĝi nuntempe ne plu estas tiel grava kiel antaŭe, Osor ofertas al siaj vizintantoj belan urban promenadon kaj nekutiman interesaĵon, leviĝeblan ponton kiun konektas insulojn Cres kaj Lošinj. Sed, por la MKR-anoj pli gravis la jam menciita monto …

Post matenmanĝo atendis nin duonhora veturado al norda flanko de la insulo, al urbeto Nerezine. Por plifaciligi la revenon, unu aŭtomobilon ni veturigis al Osor (loko kie ni revenis post la migrado) kaj, kiam la tuta prizorgado finiĝis jam estis preskaŭ 10-a horo. Unue sekvis kelkaj komunaj fotadoj (ĉe enirpunkto, apudmare …) kaj tiam ni ekmarŝis, unue tra Nerezine mem, tra mallarĝaj stratetoj de la centro, kaj poste rande de la urbeto, al kampoj kie olivoj estas kreskigitaj. La komenco de surgrimpado ne estis tiel interesa, sed la vojo baldaŭ pliinteresiĝis … kaj iĝis tre belodora. La ĉirkauaĵo estis plenplena je mediteranaj odoroj de spicherboj kiuj ĵus tiam floras. Tiuj nekredeble belaj odoroj sekvis nin dum la tuta tago (fojfoje ankaŭ aldoniĝis odoro de pinarboj!) kaj, kun akompano de vastaj rigardoj al la najbaraj insuloj kaj tuta norda Adriatiko, ili estis plej belaj okazaĵoj dum tiu ekskurso.

Post 90-minuta migrado ni atingis nian celon, pinton Sv. Mikula kie troviĝas preĝejeto, sed de kie ankaŭ videblas la tuta parto de suda Lošinj kune kun najbaraj insuloj! Ni faris longan paŭzon sunumante, manĝante kaj ĝuante la rigardon kaj trankvilon post nordflanka ventoza etoso.

Poste ni daŭrigis laŭ kresto al najbara pinteto kun pluraj antenoj, sed ankaŭ kun malgranda (kaj ne tiel interesa) kaverneto kie, laŭ rakonto, loĝis sanktulo St. Gaudent. Duonhore poste, post tre interesa kresta migrado kun rigardoj, ni atingis la plej altan pinton de la monto kaj tuta insulo Lošinj, Televrina (588 m). Denove paŭzo, denove ĝuante trankvilan etoson … Sed, poste venis maltrankviliga norda malvarma vento kiu igis nin iri kiel eble plej rapide trovi kaŝitan lokon. Ni prenis plej rektan vojon kiu gvidis nin post horo kaj duono al Osor, celo de nia tiutaga migrado. Venante al marborda Osor la vetero ne estis tutbrila, ventoza kaj malvarma, sed la plej kuraĝaj tamen ensaltis la maron …. kaj aliaj promenis tra urbeto kaj kafumis. Sekvis reveturo al la ejo, vespermanĝo en “Sirius” (ĉi foje en tuttrankvila, senmuzika etoso) …

… kaj fine, revenante al la ejo, la partoprenantoj malfermis siajn valizojn kaj dorsosakojn kaj elprenis bongustaĵojn el siaj landoj kaj urboj … kukoj, keksoj, vino … kaj, samtempe, ekis babilado kiu daŭris ĝis postmeznoktaj horoj.


Ekiro el Nerezine. Fotis: Vanja


Survoje sur Osorščica … Fotis: Vanja


Mevo de Zrinka! Fotis: Daša


Suda parto de Lošinj sub niaj piedoj. Fotis: Vanja


Sur pinto Sv. Mikula, rigardante la sudan parton de insulo Lošinj. Fotis: Eckhard


Plej bona pozicio por komuna fotado. Fotis: Milivoj


Surpregxeja foto! Fotis: Eckhard


Odorplena herbaro! Fotis: Vanja


En kaverneto de Sv. Gaudent. Fotis: Eckhard


Osor. kunigante insuloj Cres kaj Lošinj, rigardata de Osorščica. Fotis: Eckhard


Marrigardante … Fotis: Vanja


Subenirante al Osor. Fotis: Vanja


Paŭzo antaŭ Osor. Fotis: Vanja


Kuraĝuloj naĝante apud Osor, spite al malvarma akvo. Fotis: Milivoj


Nokto venas al stratoj de Osor. Fotis: Eckhard


Vespermangxo en “Sirius”. Fotis: Vanja


Malfruvespera umado ĉe hostelo. Fotis: Vanja

sabato, 3-a de oktobro

Frua mateno ankoraŭ aspektis bele, sed tuj post matenmanĝo ĉielo nigriĝis kaj ekis forta pluvo. Veterprognozo promesis ke pluvo ne daŭros longe kaj tio estis vero … jam antaŭ tagmezo ĝi ĉesis kaj baldaŭ ekheliĝis ĉielo kaj la ekskurso povis komenci. Unue oni sekvis apudmaran vojon tra golfetoj Rovenska kaj Javorna kaj poste sekvis supreniga parto, unue al preĝejeto de Sv. Nikola kaj poste, tre interese, laŭ belega ŝtona ŝtuparo kiu estas uzata ekde Romiaj tempoj .. la etoso, brilega suno, verdaj kampoj kaj arbaro, vekis memorojn al Machu Pichu!

Daŭriga vojo estis ankaŭ interesa, malkovrante ne tre vizitataj flankoj de la insulo. Post unuhora migrado ni atingis krestan strateton, kaptis okazon por paŭzo sub varma suno … kaj, daŭrigante, ni spertis tutalian etoson: nia vojo uzis aĉan deklive subenirantan neasfaltitan strateton kiu malagrable, sed rapide venigis nin al marbordo, al golfeto Plieski. Post la menciita strateto estis tre agrable ripozi ĉe la plaĝo, naĝante, en multe pli varma akvo ol hieraŭ ĉe Osor (neemuloj de la naĝado kafumis en najbara golfeto Balvanida).

Sed, fino de la tago rapide alproksimiĝis kaj antaŭ ni estis ankoraŭ preskaŭ duhora migrado. Post Plieski apudmara migradvojo gvidis nin tra golfetoj Balvanida, Krivica, Vela draga, Mala draga, Cuanguski kaj, fine, Porto Šešula. ĉiu el tiuj golfetoj ofertis ion interesan: Krivica estas tre bela verdkolora golfeto kie ni subite renkontis oktopuson kiu deziris ludi kun piedoj de unu el niaj montmigrantinoj. Marŝante apud Vela draga kaj Mala draga ni rigardis belan sunsubiron … en Cuanguski jam estis mallume kaj ni aŭskultis sonojn de noktaj birdoj … kaj en la lasta, Porto Šešula, renkontis nin kaproj kaj ŝafoj, Post ĝi, en mallumo, atendis nin lastaj 15 minutoj tra arbaro ĝis kiam subite ne aperis luksaj hoteloj de kie taksioj prenis nin direkte al vespermanĝejo. Kompreneble, post tia migrado vespero ne finiĝas tiel frue kaj babilado denove longe daŭris …


Golfeto Rovenska, aliflanke troviĝas manĝejo “Sirius”. Fotis: Eckhard


Ĝuante sunon kaj venton! Fotis: Daša


Golfeto Javorna: Fotis: Vanja


Tra verda arbustaro … Fotis: Vanja


Kamparana vojo, uzata ankoraŭ en Romiaj tempoj … Fotis: Eckhard


La ŝtuparo antikva … Fotis: Vanja


Supren, ĝuante la vojon! Fotis: Vanja


Uzante altajn vojojn … Fotis: Vanja


Suno! Maro! Fotis: Vanja


Kaptita Mea! Fotis: Eckhard


“Oktopuseto, kie vi estas?” :o ) Fotis: Eckhard


Kaptante lastajn sunradiojn … Fotis: Vanja


Atendante sunsubiron. Fotis: Milivoj


Belega sunsubiro apud insulo Susak! Fotis: Eckhard


Kapro bonvenas nin revenante al la ejo. Fotis: Eckhard

Dimanĉo, 4-a de oktobro

La lasta mateno ekis mallaŭte kaj dormeme … griza ĉielo, iom lacaj piedoj, necesis paki aferojn … Pli foraj partoprenantoj foriris post matenmanĝo kaj grupo de nehastuloj faris ekskurson al insulo Ilovik, malgranda insulo kun nur 60 enloĝantoj sude de Lošinj. Malbela vetero feliĉe ne sendis pluvon kaj la grupo povis transpromeni preskaŭ tutan insuleton … kaj tiam venis tempo por adiaŭi kaj diri “Gxis la revido, venontjare!”

 


Sur sabla plaĝo Paržine sur insulo Ilovik. Fotis: Eckhard


Pli da plaĝumado … Fotis: Milivoj


Mali Lošinj, plej granda loĝata loko sur insulo Lošinj, sed ankaŭ sur ĉiuj kroataj insuloj. Fotis: Eckhard


Rigardo al Veli Lošinj. Fotis: Milivoj


Saluton! Fotis: Milivoj

25-a MKR: Sillian, Aŭstrio (2014)

  • Kie: Sillian, Orienta Tirolo, Aŭstrio
  • Kiam: 18-a – 21-a de septembro 2014
  • La ejo: Hotelo “Schwarzer Adler” (1100 m)
  • Partoprenantoj: 31 el 8 landoj: HR (14), I (3), CH, A, RUS kaj S (1)
  • Ekskursoj: Sillian Huette (2460 m) kaj pinto Hollbruckerspitze (2581 m) an Karniaj Alpoj, kaj vojo cxirkaux pintoj Tre cime de Lavaredo (2999 m) kaj Paternkofel (2744 m) en Dolomitoj.
  • Vetero: Tipa altmontara: Belaj sunplenaj matenoj kun nuboj posttagmeze kaj kelkaj pluvgutoj.
  • Interesaĵoj: Multege da mirteloj, restajxoj de Unua mondmilito survoje, jubileaj tortoj lastvespere

 

ĵaudo, 18-a de septembro

Post pluvplenaj tagoj kiuj regis antaŭ MKR, tiu ĉi finfine venigis sunon kaj varmon. Urbeto Sillian, kiu troviĝas tuj apud ital-aŭstra limo, montris al ni agrablan vizaĝon, kun amaso da montoj je ambaŭ flankoj de la valo de rivero Drau/Drava, kies fonto troviĝas aliflanke de la limo, en Italio, kaj enfluo al Danubo, ĉ. 700 km pli oriente, ĉe kroatserba limo.

La ejo, hotelo Schwarzer Adler, troviĝas en la mezo de la urbeto, tuj apud malgranda placo kiu servas kiel parkejo. La hotelo troviĝas en granda malnova konstruaĵo (tie eĉ fama Richard Strauss iam feriumis, kiel diris al ni la tabulo ĉe la enirejo!) kun iom stranga labirinto de koridoroj kaj ĉambroj, kiuj, ŝajne, ĉiuj estis 8-litaj, sed nur po kelkaj litoj estis preparitaj por ni: do ni havis grandegajn 2- kaj 4-litajn ĉambrojn.

Antaŭ vespermanĝo organizantoj preparis etan ekspozicion rilate al 25-a jariĝo de MKR kaj la vesperon oni pasigis parolante ĉefe pri antaŭaj jaroj kaj MKR-oj, rememorigante la iamajn travivaĵojn.


Hotelo “Schwarzer Adler” kiu gastigis nin en Sillian. Fotis: Vanja

Vendredo, 19-a de septembro

Veterprognozo anoncis belan veteron antaŭtagmeze kaj eblan pluvon poste kaj ni esperis ke ni tamen evitos la postan malsekiĝon. La ekskurso komencis per la veturado laŭ stranga kaj tute malebena neasfaltita arbarstrato al montkabano Leckfeldhuette (1970 m). Tie atendis nin parkejo sed ankaŭ bovaro kiun paŝtistoj sensukcese provis forigi de la strato.

Post komuna fotado ekis la mugrado. La larĝa vojo gvidis nin daŭre supren kaj post iom pli ol horo kaj duono ĝi venigis nin al la kresto kiu formas la limon inter Auŝtrio kaj Italio, ĉe Sillianerhuette (2447 m). Bedaŭrinde, iom antaŭ la kresto ni eniris grandan nebulnubon kiu tute kovris nin kaj la ĉirkauaĵon .. do, estis bona tempo por varmiĝi per varma teo en la montkabano. Dum nia ripozo nuboj iom post iom maldensiĝis kaj ni baldaŭ sukcesis kapti fojfojajn rigardojn al najbarajn pintojn.


Komuna foto ĉe Leckfelderhuette. Fotis: Vanja


Rigardo al Sillian kaj ĉirkauaĵo. Fotis: Vanja


Proksime al Sillianerhuette. Fotis: Vanja


Ripozo en la kabano. Fotis: Vanja

Grupo A, fortuloj, daŭrigis baldaŭ la promenadon al pinto Hollbrucker Spitze (2581 m) kaj la resto de la grupo disiĝis serĉante agrablajn vojojn kiuj gvidis nin ĉefe al pinto Hornischegg (2550 m). Survoje videblis pluraj restaĵoj el la tempo de unua mondmilito kaj, kiel pli belaj motivoj, malhelaj rokoj, vastaj herbejoj kaj nekredeble bluaj lagetoj.

Revenante, la plej multo de la partoprenantoj prenis la interesan vojon al pinto Heimkehrkreuz (2386 m) kie estis starigita granda ligna kruco kiel memoraĵo al soldatoj kiuj revenis de la Dua mondmilito. La vojo ĝis la kruco estis tre agrabla, sed ĝia daŭrigo al la parkejo ne tiel – ĝi estis dekliva kaj genudoloriga, sed almenaŭ ofertis al ni multe da bongustaj mirteloj kaj vakcinioj. Post unu horo ni trovis nin denove ĉe parkejo, kun sufiĉe da tempo por manĝi kukon kaj trinki teon en la kabano antaŭ la mallumo kaj reveturo al la valo.


Daŭrigante laŭ la kresto al Hornischegg. Fotis: Vanja


Rigardo reen al la kabano kaj kresto okcidenten. Fotis: Vanja


Survoje al Hornischegg. Fotis: Vanja


Familia foto sur la pinto. Fotis: Vanja


Iamaj soldatejoj survoje. Fotis: Vanja


Vojo al Heimkehrkreuz. Fotis: Vanja


Cxe la kruco. Fotis: Vanja


Belegaj septembraj koloroj. Fotis: Vanja

Denove en la valo, atendis nin vespermanĝo kaj post ĝi prezentado de lumbildoj de unuaj 15 jaroj de MKR-oj per kiuj ni reveturis denove, pense kaj kore, al pasintaj jaroj ….

Sabato, 20-a de septembro

Post la unua tago, dediĉita al Karniaj Alpoj, la dua estis rezervita por unu el la plej konataj kaj elstaraj eŭropaj montaroj: Dolomitoj!

De Sillian ni veturis tra Dobbiaco/Toblach kaj Misurina al konata dekliva montstrato kiu venigis nin al Auronzohuette kiu situas je 2320 m, tre tre proksime al famaj pintoj de Tre Cime de Lavaredo (2999 m).

Vetero montris al ni unu el ĝiaj plej belaj flankoj – dum suno varimigis nin de supre, el proksimaj valoj nebulo iom post iom leviĝis kaj formis nekredeblajn motivojn!


Rigardo de la parkejo cxe Rifuggio Auronzo. Fotis: Vanja


Rifuggio Auronzo, plej alta punkto de la strato. Fotis: Vanja

La partoprenantaro dividiĝis je du grupoj: A grupo, pli ambicia, ekis grandan cirklon ĉirkaŭ pinto Paternkofel (2744 m) tra montkabano Buellelejochhuette (2528 m) ĝis Dreizinnenhütte (itallingve: Rifugio Antonio Locatelli S. Innerkofl) je 2438 m. La alia grupo, grupo B, ĝuantoj, faris pli malgrandan cirklon, ĉirkaŭ Tre Cime, irante okcidenten.

Dum unua migradhoro, sunplena, belegaj rigardoj okupis nin dum ĉiu paŝo, denove kaj denove ni makkovradis novajn spektaklojn por okuloj! Sed, tiam venis nuboj … irante malrapide, sed senhalte, post aldona horo ni estis kovritaj kaj ĉirkaŭigitaj per densa nebulo .. iĝis malvarme kaj ankaŭ iom malseke, pro malhumideco.


Grupo B ekis la migradon. Fotis: Vanja


Senĉesaj belegaj rigardoj … Fotis: Vanja


Tre Cime de norda flanko. Fotis: Vanja


Suno malaperis, nuboj venas … Fotis: Vanja


Tre Cime westas jam duonkovritaj … Fotis: Vanja


Jen la montkabano! Fotis: Vanja

Post 3-hora migrado ambaŭ grupoj renkontiĝis ĉe Dreizinnehuette, kie ni trovis senventan flankon por manĝi sandviĉojn. Ambiciuloj denove trovis novan celon: tunelan vojon al Paternkofel. La vojon faris suferantaj soldatoj dum la Unua mondmilito … ni apenaŭ povis imagi kie estis vivi tie dum vintro kaj kun vivo en danĝero!
(La pinton mem ni ne vizitis, nur unuan parton de la vojo)


La kabano rigardata de la vojo al Paternkofel. Fotis: Vanja


Apud la tunelo. Fotis: Vanja

Revenante tra densa nebulo, ni venis al Rifuggio Lavaredo (2344 m) kaj tie, por la lasdta revenparto, ĝis Auronzohuette, je nia surprizo, tutsubite, aperis la suno! Kia ĝojo, kaij rigardoj!


Montkabano Lavaredo. Fotis: Vanja


Revenante al Rifuggio Auronzo … Fotis: Vanja


Ludo de montoj, suno kaj nebulo! Fotis: Vanja

Vespere, post la reveno, ni rigardis la bildoj de lastaj 10 MKR-oj, kun antaŭprelego (de Jan Vajs) pri tradicia slovaka E-aranĝo Poludnica. Kaj, ni ne forgesu naskiĝtagajn tortojn por MKR-jubileo!


Vesperaj tortoj! Fotis: Vanja


Jan Vajs prelegas pri Poludnica. Fotis: Vanja

 

Dimanĉo, 21-a de septembro

Post pli longa dormado kaj trankvila matenmanĝo plej multe da partoprenantoj jam devis forveturi ĉar neniu el ni loĝis proksime – plej trankvilan forveturon havis tamen tiuj kiuj loĝas plej for, Sjoerd kaj Tanya, kiuj reflugis hejmen post du tagoj.

ĝis venonta jaro, espereble kun pli bela vetero!

24-a MKR: Jankovac, Kroatio (2013)

  • Kie: Montkabano Jankovac, monto Papuk, Slavonio, Kroatio
  • Kiam: 26-a – 29-a de septembro 2013
  • La ejo: Montkabano Jankovac (480 m)
  • Partoprenantoj: 21 el 6 landoj: HR (14), I (3), CH, A, RUS kaj S (1)
  • Ekskursoj: Ivačka glava (913 m), dua plej alta pinto de Papuk, Kapavac (792 m), fortikaĵriunoj Ružica kaj Stari grad, edukpado ĉirkaŭ Jankovac
  • Vetero: Malbela – nubplena, foje kun pluvo, kelkaj sunradioj videblis nur de Ivačka glava
  • Interesaĵoj: Multege da fungoj, rikolto de diversaj arbarberoj, tre bona manĝaĵo servita en la ejo


Partoprenantoj ekante al ruino Ružica kaj pinto Kapavac. Fotis: Vanja

ĵaudo, 26-a de septembro

Bela estis tiu komenca tago, sed la plej multo venis lacaj malfrue vespere … kaj veturado laŭ 14-kilometra neasfaltita strato trans monto Papuk ne estis plej agrabla vespera umado. :o )

Vendredo, 27-a de septembro

Veterprognozo promesis pluvon, sed matena rigardo tra fenestro ŝajnis pli optimisma. Tamen, tuj antaŭ la foriro ekis la pluvo kaj pluvis dum 3 horoj, ĝis kiam ni venis sub pinto Ivačka glava, kun kotplenaj ŝuoj. Venante al la pinto la nuboj maldikiĝis kaj eĉ suno montris sin dum 15 minutoj … kaj poste denove venis nebulo.

Ni revenis tra (fermita) kabano ĉe Nevoljaš kaj laŭ glita vojo (kun multaj falitaj arboj) reen al la ejo.

ĉiuj feliĉis revenante al la ejo, varma kaj agrabla, kun duŝoj kiuj feliĉigis ĉiujn.


Montkabano Jankovac. Fotis: Vanja


Paŭzo en la malseka arbaro. Fotis: Vanja


Kotplena arbarstrato. Fotis: Vanja


Sur Ivačka glava. Fotis: Vanja


Revenante tra densaj slavonaj arbaroj. Fotis: Vanja

Sabato, 28-a de septembro

Veterprognozo ĉi foje promesis sunon … sed, ĝi ne aperis – tutan tagon ni marŝis sub nuboj, foje tra nebulo. Sed, ni vizits belan kaj grandan fortikaĵruinon Ružica kaj ne tiel grandan kaj konservitan Stari grad .. kiu tamen troviĝis sur romantika kresto kie abundis arbarberoj.

Sur pinto Kapavac atendis nin televidturo kun laŭta elektramaŝino kaj densa nebulo – ne tre agrablaj akompanoj.

Sed, multe pli agrable estis lavi piedojn en lago ĉe vilaĝo Duzluk kie ni denove revenis al civilizacio! :o )

Kaj en la ejo atendis nion abunda kaj bongustega vespermanĝo!


Vizitante ruinon Ružica. Fotis: Vanja


Marŝante al Kapavac. Fotis: Vanja


Grandega fungo. Fotis: Daša


Apud Stari grad. Fotis: Vanja


Refreŝiĝo post la tuttaga migrado. Fotis: Vanja


Abunda kaj bongusta vespermanĝo. Fotis: Vanja

Dimanĉo, 29-a de septembro

Tutan antaŭtagmezon pluvegis – sed, la plej kuraĝaj tamen transiris la tutan edukpadon! Ni vizitis fonton de loka rivereto, du kavernetojn kaj la (bedaŭrinde tre malfortan) akvofalon.

ĝis venonta jaro, espereble kun pli bela vetero!


Edukpado ĉe Jankovac. Fotis: Vanja


Apud lago Jankovac. Fotis: Vanja

23-a MKR: Lovran, Kroatio (2012)

Bildo

  • Kie: Pansiono Stanger, Lovran, Istrio, Kroatio
  • Kiam: 11-a – 14-a de oktobro 2012
  • La ejo: Pansiono Stanger (20 m)
  • Partoprenantoj: 33 el 8 landoj: HR (12), H (8), D (5), A (3), I (2), B, RUS kaj S (1)
  • Ekskursoj: Učka (1401 m), plej alta pinto de Istrio, kaj Sisol (835 m)
  • Vetero: ĉefe nuboza kaj pluvoza kun pli da suno nur dum, kompreneble, neekskursaj tagoj
  • Interesaĵoj: Fortega vento sur ambaŭ pintoj, manko da rigardoj pro la nebulo, kaŝtanfesto en Lovran, naĝado en la maro tuj apud la ejo


Parto de partoprenantoj de la ekskurso al Sisol. Fotis: Vanja

ĵaudo, 11-a de oktobro

Komenca tago, bela kaj varma, unuaj alvenintoj eĉ naĝis en la maro!

Vendredo, 12-a de oktobro

Ambaŭ grupoj ekis el vilaĝo Brseč al pinto Sisol. Bedaŭrinde, la vetero ne kunlaboris – surpinte blovegis kaj la pinto estis kovrita per densa nebulo, ekis ankaŭ pluveto …

Grupo A revenis laŭ kresto, promenante dum kelkaj horoj kaj grupo B revenis laŭ la sama vojo al Brseč.

Vespere ĉiuj promenis al Lovran kie okazis kaŝtanfesto … kaj tie surprizigis nin Elena kaj Ella kiuj kaŝe venis al Lovran saluti nin!


La etoso apud pinto Sisol. Fotis: Vanja


Vespermanĝo en la ejo. Fotis: Vanja


Kaŝtanfesto en Lovran. Fotis: Vanja


Kaŝtanoj abundis. Fotis: Vanja

Sabato, 13-a de oktobro

La dua migradtago denove ekis kun akceptebla vetero …. sed, en la montoj vento eĉ pli forte blovis ol hieraŭ kaj tagmeze ekis pluvo. La migrantoj malsekiĝis kaj ne tre gaje revenis al la ejo, sed la lasta grupo tamen kaptis iom da rigardo tra dikaj nuboj.


Nebulo survoje al Vojak, plej alta pinto de Učka. Fotis: Vanja


Apud Vojak, fortega vento preskaŭ forblovis nin kaj ankaŭ ekpluvis. Fotis: Vanja


Vespera umado en la ejo. Fotis: Vanja

Dimanĉo, 12-a de oktobro

Du ekskurstagoj pasis kun malbela vetero kaj kiam venis adiaŭa tago la vetero tuj pliboniĝis … suno brilis kaj blua ĉielo kaj blua maro montris siajn belecojn!


Rigardo de la eja fenestro. Fotis: Vanja